เมื่อความเซ็งเริ่มเข้ามาแทนที่

เชื่อว่าหลายคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้ มีจุดเส้นใยเชื่อมโยงให้เข้าหากับผู้อื่นได้

และก็เชื่อว่ามีอีกหลายคนที่ไม่สามารถ เชื่อมโยงหรือว่าเข้ากับผู้อื่นได้ มันไม่

ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด แต่จะแปลกก็ตรงที่ทำไมคนสองพวกนี้ต้องมาอยู่ด้วย

กัน ทั้งๆที่น่าจะเสาะหาแหล่งของตัวเองอยู่มิใช่เหรอ พวกที่เอาหน้าก็เอากันเข้า

ไปจนหน้าบาน พวกที่ได้แต่พูดโอ้อวดก็ได้แต่พูด ไอ้คนที่ไม่พูดก็ไม่พูด ใครมอง

ว่าโลกนี้ช่างสวยงาม แต่ก็อย่าลืมว่า ณ ตอนนั้นท่านได้อยู่ในที่สวยงามต่างหาก

กองขยะยังมีอีกมากมายในโลกนี้ และก็เป็นเรื่องแปลกอีกนั่นแหละ คนที่เหมาะอยู่

กับขยะมักจะไม่ค่อยอยากอยู่ มักอยากอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ตัวเอง ตัวตนที่แท้จริงกลับ

ลืมเสียนี่ ปัญหาใหญ่ระดับโลกที่ทุกท่านต้องเจอ คนไม่อยู่ที่ที่ควรอยู่ ทำตามหน้าที่

ก็ไม่ทำชอบทำเกิน มันเป็นอะไรกันนักหนา ประเทศชาติโลกนี้ เส็งเครงจริงๆครับท่าน

รักชาติ ยิ่งเงิน

ครั้งหนึ่ง และอีกหลายๆครั้ง เคยมีผู้มีความรู้ได้กล่าวลั่นวาจา ตกลงรับปาก กับคนส่วนมากในส่วนใหญ่ของเมืองหนึ่ง สิ่งที่ผู้มีความรู้นั่นได้ปล่อยลมปากแปลงเป็นคำออกไป ฟังดูทุกคนต่างลงความเห็นว่ามันช่างน่าไพเราะเสียยิ่งกระไร ดูดีไปหมดทุกคำพูด แต่ละคำที่พูดออกมาไม่มีกลิ่นเหม็น แต่ละท่วงถ้อยคำฟังเหมือนตั้งใจด้วยจริงใจ คนส่วนมากในป่าใหญ่ จึงคล้อยตามซึ่งก็เป็นนิสัยปกติของมนุษย์โลกอยู่แล้ว บางคนถึงกลับขออาสารับปากทำเป็นผู้นำ แต่ไม่ได้คิดเลยว่ายิ่งเด่นยิ่งมีแต่จะเสีย คิดแต่สิ่งที่ตรงกันข้าม และคนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ติดใจหรือสงสัยเรื่องใด รับปากเห็นพ้องก้มหน้าทำงานต่อ แต่อย่าลืมว่าในห้วงธาตุและออ๊กซิเจนนั้นยังมีอะไรให้ศึกษาอีกเยอะมาก คนส่วนน้อยในส่วนใหญ่เริ่มเข้าใจเริ่มที่จะมองเห็นความว่างเปล่ามีสิ่งที่เรียกว่าความว่างเปล่าอยู่ และก็ไม่ใช่ทุกครั้งที่คนส่วนน้อยเมื่อคิดได้แล้วจะรีบทำหรือด่วนตัดสินใจไป เรื่องมันต้องค่อยๆเป็นไป รอเวลาการสะสม ความรู้ความเข้าใจต่างๆ เพื่อที่สักวันหนึ่งจะได้พูดได้เต็มปากเกี่ยวกับเรื่องบางอย่าง แต่บางสิ่งที่ผู้มีความรู้ได้มองข้ามไป มองแต่สิ่งที่มันใหญ่ไป จนลืมว่าสิ่งที่มันโตนั้นไม่ได้เริ่มมาจากที่มันเล็กเหรอ ผู้มีความรู้ขาดข้อนี้ไป เห็นค่ามันเป็นแค่ผงธุลีอากาศ ที่ลอย และสูดเข้าหายใจโดยไม่รู้สึกอะไร แต่หารู้ไม่ มันค่อยๆสะสมในตัวเอง และเมื่อผงฝุ่นหรือคนส่วนน้อยนั้นได้สร้างความเข้าใจในบางอย่างและพร้อมที่จะตอบสนอง แทนที่จะมองแค่นี้แต่พวกฝุ่นกลับมองไปไกลถึงระบบขับเคลื่อนทั้งหมด คิดถึงความเชื่อมโยง ความสัมพันธ์ในสิ่งที่บางคนลืมไป เมื่อพร้อม แผนการปฏิบัติการจึงเริ่มขึ้น "เราไม่ได้เริ่มรุนแรงในทันได้ แต่เราเริ่มจากสิ่งเล็กๆ แล้วเรื่องต่อไปเค้าก็จะสร้างมันเอง" ฝุ่นก้อนอณูที่ 1 ล้านสามสิบสองได้พูดออกมา และแล้วอีกไม่นานมันก็เป็นจริง สิ่งที่ผู้มีความรู้ได้รับปาก และมองข้ามเรื่องเล็กน้อยไป มันจึงเป็นเรื่องใหญ่เพราะท่านไม่ได้สนใจเรื่องเล็กเอง มันก็สุดวิสัยที่จะช่วย หรือจะคล้อยตาม ความรักในพวกพ้องของฝุ่นละออง มันยิ่งใหญ่ยิ่งกว่า เหมือนกับว่าลมปากที่จับตัวเป็นก้อนคำพูดคุณค่ามันน้อยเสียยิ่งกว่าเศษฝุ่นละอองเสียอีก เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านผู้มีความรู้จึงใช้ความรู้ทั้งหมดเป็นตัวหาทางออก แต่ก็ว่าอีกนั่นแหละ ใช้แต่ความรู้เป็นตัวตัดสินในบางเรื่องมันก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละเพราะบางอย่างไม่ต้องใช้ความรู้ก็ตัดสินใจได้แล้ว ในที่นี้ไม่ขอพูดว่ามันคือไร เพราะกลัวว่าผู้มีความรู้ได้มาพบแล้วจะนำไปใช้
เมื่อมันตกตะกอนคำพูดง่ายๆ จากพวกเศษผงฝุ่นละออง
ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอย่างไรเมื่อใครๆก็พูดได้ รักชาติยิ่งชีพ แล้วทำไม เราจะพูดไม่ได้ว่า รักชาติยิ่งเงิน

เมื่อโยนความฝันไปข้างหน้า ขว้างความหวังให้วิ่งตาม

เมื่อโยนความฝันไปข้างหน้า ขว้างความหวังให้วิ่งตาม เหวี่ยงลมหายใจไปรอบๆ หนีความจำเจ โดดข้ามกาลเวลา ค้นหาความจริง เดินหนีความจอมปลอม ยอมรับความเป็นไป