ปลุกต้นไม้ไว้ใกล้กระถางที่ว่างเปล่า

ตาแก่หลังไม่ทันโก่งมันเป็นแค่ชื่อที่เรียกชายหนุ่มอายุ 25 ปลายๆ เตรียมพร้อมเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ในไม่ช้า(หรือว่าเป็นแล้ว) ที่จริงน่าจะเรียกผู้ใหญ่ได้ตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถเรียกได้เพราะไม่เคยมีใครมาเรียกตาแก่ว่าเป็นผู้ใหญ่ เพราะไรก็ไม่ทราบเหมือนกับกินก๋วยเตี๋ยวแล้วสรุปว่ามันอร่อย ทุกวันตาแก่จะนั่งนิ่งสมองวิ่งวนไปวนมาหลังจากที่มองกระถางเปล่าหลังบ้าน บนพื้นที่โล่งๆ ขนาดประมาณสนามแบตมินตันไม่มีต้นไม้สักต้น ไม่มีหญ้าสักกอ เพราะมันมีแต่ดิน ที่ไม่สามารถใช้เสียมหรือจอบ ขุดได้ แม้แต่มือก็ใช้ไม่ได้ ตาแก่เรียกมันว่าดิน เมื่อก่อนกระถางไม่ได้อยู่ที่นี่ เพิ่งมีมาได้ไม่นานนี้เอง ตาแก่เจอที่ทางก่อนเข้าบ้านตรงกองขยะ ไม่รู้ว่าสมองที่วิ่งวนไปวนมาคิดได้ยังไงจึงนำเอามาไว้หลังบ้านแล้วนั่งมองมัน ทันใดนั้นตาแก่ก็เดินออกบ้าน นานเป็นหลายชั่วโมง กลับมาหร้อมกับต้นไม้ขนาดพอเหมาะ ตาแก่เดินไปหลังบ้านและวางต้นไม้ไว้ข้างๆกับกระถาง นั่งนิ่งสมองวิ่งวนไปวนมา สักพัก พื้นหลังบ้านที่ตาแก่เรียกว่าดินได้ถูกของแหลมมีคม ตาแก่เรียกมันว่า ตัวทำลายดิน ซึ่งมันก็ไม่ใช่จอบและเสียมอย่างที่เราคิด หน้าดินเปิด มีรอยร้าวรอบด้าน ตาแก่ตกใจมาก เมื่อมองไปยังพื้นดินที่ได้ขุดนั้น มันมีพื้นอะไรสักอย่างที่เราเรียกว่าดิน อยู่ ตาแก่จึงรีบไปเอาเสียมมาขุด จนเป็นรูใหญ่ แล้วก็ลงมือปลุกต้นไม้ โดยไม่สนใจกระถางที่ว่างเปล่าเลย หลังจากวันนั้น ทุกวัน ตาแก่ต้องมานั่งนิ่งสมองวนไปวนมา ตามองต้นไม้สลับกับมองกระถางไปมาไปมา และแล้วเวลาผ่านไปไม่นาน ตาแก่นั่งนิ่งสมองวิ่งวนไปวนมา หร้อมกับมองกระถางที่ว่างเปล่า ต้นไม้ที่ได้ปลุก และผลที่มันล่วง..........ตกลงกระถางที่ว่างเปล่า และตินที่ตาแก่เรียก...............

เปลี่ยนตำแหน่งที่ตั้งของจิตใจ

ไม่มีความเป็นจริงที่มันจะซ้ำอยู่กับที่เดิม ก้อนหินยังมีวันกร่อน ต้นไม้ยังมีวันไหว ตึกอาคารยังมีการเคลื่อนที่ตามพื้นโลก แท่นศิลายังมีวันเคลื่อนย้าย ศาลเจ้ายังมีวันโดนอัญเชิญเปลี่ยนที่ การงานก็ต้องมีเปลี่ยน ธรรมดา ธรรมดา ไม่ซับซ้อน
ไม่มีความเป็นจริงที่มันจะซ้ำอยู่กับที่เดิม มีเพียงจิตใจที่แกร่ง ที่มันมั่นคง ยิ่งเสียกว่าเหล็กกล้า ยิ่งเสียกว่า ก้อนหิน ต้นไม้ ตึกอาคาร แท่นศิลา ศาลเจ้า และเรื่องธรรมดา ธรรมดา ทั้งหลาย ยึดติดกับความเป็นจริง ยึดติดกับเรื่องที่ทำให้มีความสุขเพียงผิวเผิน ยึดติดกับเรื่องไร้ความหมาย ตำแหน่งความหยุดนิ่งของจิดใจเปลี่ยนได้ยาก ไม่มีไรสามารถทำลายมันได้ นอกเสียจากตัวมันเองที่คิดจะเปลี่ยน แล้วเรื่องธรรรมดา ธรรมดา ก็จะไม่ธรรมดาอีกต่อไป .......

ฝัน

เชื่อว่าทุกคนที่เหยียบบนผืนโลกใบนี้มีความฝัน
แต่จะมีสักกี่คนที่ได้ลงมือทำ เพื่อฝันนั้น
...........จงทำมันซะ.........................

-และถามกลับไปว่าคุณพอใจกับสิ่งที่ทำอยู่
หรือว่าคุณดึใจกับสิ่งที่ทำเพื่อความฝันนั้น-

...........ตามหามันซะ.......................
ก่อนเวลาจะพามันหายไป.....................

หน้าหลัง-กลับด้าน

ปกติผมเป็นคนที่ชอบที่จะมีสมุดบันทึกและไม่ค่อยที่จะได้เขียนบันทึก เนื่องมาจากข้อแก้ตัวหลายอย่าง ทั้งทางด้าน เวลา อารมณ์ และสิ่งแวดล้อม แต่หากมานั่งพิจาราณาแล้วในบันทึกของผมมันจะแบ่งออกเป็นสองส่วนด้วยกัน ส่วนแรกคือส่วนที่เปิดปกติไว้สำหรับเขียนอะไรก็ได้เป็นหารเป็นงานหน่อย และส่วนที่สองมักจะเขียนด้านหลัง แต่กลับด้าน เพื่อเขียนบันทึกเรื่องราวที่อยากระบายหรือสิ่งที่พบเห็น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลย เวลาที่ผมกลับมาอ่านด้านหลังมักจะมีร้อยยิ้มและมุมมองที่ใหม่ๆเสมอ ไม่เหมือนกับหน้าแรกที่มีแต่งานและความเครียด มันจึงเป็นที่มาและที่ไป