ปลุกต้นไม้ไว้ใกล้กระถางที่ว่างเปล่า

ตาแก่หลังไม่ทันโก่งมันเป็นแค่ชื่อที่เรียกชายหนุ่มอายุ 25 ปลายๆ เตรียมพร้อมเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ในไม่ช้า(หรือว่าเป็นแล้ว) ที่จริงน่าจะเรียกผู้ใหญ่ได้ตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถเรียกได้เพราะไม่เคยมีใครมาเรียกตาแก่ว่าเป็นผู้ใหญ่ เพราะไรก็ไม่ทราบเหมือนกับกินก๋วยเตี๋ยวแล้วสรุปว่ามันอร่อย ทุกวันตาแก่จะนั่งนิ่งสมองวิ่งวนไปวนมาหลังจากที่มองกระถางเปล่าหลังบ้าน บนพื้นที่โล่งๆ ขนาดประมาณสนามแบตมินตันไม่มีต้นไม้สักต้น ไม่มีหญ้าสักกอ เพราะมันมีแต่ดิน ที่ไม่สามารถใช้เสียมหรือจอบ ขุดได้ แม้แต่มือก็ใช้ไม่ได้ ตาแก่เรียกมันว่าดิน เมื่อก่อนกระถางไม่ได้อยู่ที่นี่ เพิ่งมีมาได้ไม่นานนี้เอง ตาแก่เจอที่ทางก่อนเข้าบ้านตรงกองขยะ ไม่รู้ว่าสมองที่วิ่งวนไปวนมาคิดได้ยังไงจึงนำเอามาไว้หลังบ้านแล้วนั่งมองมัน ทันใดนั้นตาแก่ก็เดินออกบ้าน นานเป็นหลายชั่วโมง กลับมาหร้อมกับต้นไม้ขนาดพอเหมาะ ตาแก่เดินไปหลังบ้านและวางต้นไม้ไว้ข้างๆกับกระถาง นั่งนิ่งสมองวิ่งวนไปวนมา สักพัก พื้นหลังบ้านที่ตาแก่เรียกว่าดินได้ถูกของแหลมมีคม ตาแก่เรียกมันว่า ตัวทำลายดิน ซึ่งมันก็ไม่ใช่จอบและเสียมอย่างที่เราคิด หน้าดินเปิด มีรอยร้าวรอบด้าน ตาแก่ตกใจมาก เมื่อมองไปยังพื้นดินที่ได้ขุดนั้น มันมีพื้นอะไรสักอย่างที่เราเรียกว่าดิน อยู่ ตาแก่จึงรีบไปเอาเสียมมาขุด จนเป็นรูใหญ่ แล้วก็ลงมือปลุกต้นไม้ โดยไม่สนใจกระถางที่ว่างเปล่าเลย หลังจากวันนั้น ทุกวัน ตาแก่ต้องมานั่งนิ่งสมองวนไปวนมา ตามองต้นไม้สลับกับมองกระถางไปมาไปมา และแล้วเวลาผ่านไปไม่นาน ตาแก่นั่งนิ่งสมองวิ่งวนไปวนมา หร้อมกับมองกระถางที่ว่างเปล่า ต้นไม้ที่ได้ปลุก และผลที่มันล่วง..........ตกลงกระถางที่ว่างเปล่า และตินที่ตาแก่เรียก...............